InVivoMAb anti-mouse MHC Class I (H-2kb) (Klon: Y-3)

Reed, B. K., et al. (2015). “Wszechstronny prosty test wychwytywania do oceny integralności strukturalnej odczynników MHC Multimer.”PLoS One 10 (9): e0137984. PubMed

odpowiedzi swoiste dla antygenu limfocytów T można wizualizować za pomocą MULTIMERÓW MHC:peptide. W przypadkach, gdy solidne kontrole komórek T nie są łatwo dostępne do oceny integralności odczynników multimer przed analizą ograniczonej próbki, przydatna byłaby możliwość oceny integralności strukturalnej MULTIMERÓW MHC przed ich użyciem w krytycznych eksperymentach. Przedstawiamy metodę badania integralności strukturalnej MULTIMERÓW MHC przy użyciu przeciwciał specyficznych dla determinantów konformacyjnych. Koraliki pokryte przeciwciałem mysim IG inkubuje się z mysim przeciwciałem monoklonalnym specyficznym dla konformacji, a następnie z fluorescencyjnie znakowanym MHC multimer. Zdolność koralika do wychwytywania znakowanego multimeru można mierzyć półilościowo za pomocą cytometrii przepływowej. W ten sposób można wizualizować prawidłowe składanie MULTIMERÓW MHC i porównywać partie multimerów w celu kontroli jakości. Ponieważ istnieje wiele epitopów konformacyjnych utworzonych przez różne interakcje molekularne między łańcuchem ciężkim, peptydem i beta2M, ten test wychwytywania może ocenić wierność każdego aspektu struktury multimer, w zależności od dostępności przeciwciał. Opisane podejście może być szczególnie przydatne w badaniach z użyciem niezastąpionych próbek, w tym próbek pacjentów pobranych w badaniach klinicznych.

(2015). “Komórki T rozpoznające peptyd grypy 11mer skompleksowany do H-2D (b) wykazują rozwiązłość dla długości peptydu .”Immunol Cell Biol 93(5): 500-507. PubMed

repertuar komórek T jest dobierany według kompleksów self peptide-MHC (major histocompatibility complex) w grasicy. Chociaż większość obwodowych komórek T rozpoznaje specyficzne peptydy pochodzące od patogenu skompleksowane wyłącznie do siebie-MHC, niektóre posiadają reaktywność krzyżową na inne siebie lub obce peptydy prezentowane przez cząsteczki siebie-MHC; zjawisko często określane jako receptor limfocytów T (TCR) rozwiązłość lub degenerację. Rozwiązłość TCR przypisywano różnym schorzeniom autoimmunologicznym. Z drugiej strony uważa się, że mechanizm stosunkowo ograniczonego repertuaru TCR ma do czynienia z potencjalnie znacznie większym repertuarem peptydów antygenowych. Taka właściwość została również wykorzystana do ominięcia własnej tolerancji dla rozwoju szczepionki przeciwnowotworowej. Chociaż w wielu badaniach zbadano taką degenerację peptydów o tej samej długości, niewiele badań wykazało takie właściwości peptydów o różnej długości. W tym badaniu precyzyjnie scharakteryzowaliśmy odpowiedź limfocytów T CD8 (+) specyficzną dla peptydu 11merowego pochodzącego z podstawowego białka polimerazy wirusowej grypy A 2. Krótkoterminowa linia limfocytów T, pomimo posiadania wysoce stronniczego TCR, była w stanie reagować z wieloma peptydami o różnej długości, dzielącymi tę samą sekwencję rdzenia. Dane Out wyraźnie pokazały znaczenie szczegółowych i ilościowych ocen dla takiej swoistości komórek T. Nasze dane podkreślają również znaczenie biochemicznej demonstracji naturalnie prezentowanego minimalnego peptydu.

Trujillo, J. A., et al. (2014). “Structural and functional correlates of enhanced antiviral immunity generated by heteroclitic CD8 T cell epitopes.”J Immunol 192(11): 5245-5256. PubMed

peptydy słabo wiążące się z cząsteczkami MHC klasy I często wywołują niską sprawność odpowiedzi komórek T. Modyfikacja peptydu poprzez zmianę reszty kotwicy ułatwia zwiększone powinowactwo wiązania i może wywoływać komórki T ze zwiększoną zachłannością funkcjonalną w kierunku natywnego epitopu (“heteroclitic”). To rozszerzone Wiązanie MHC prawdopodobnie zwiększy okres półtrwania i gęstość powierzchni kompleksu heteroklitycznego, ale dokładny sposób, w jaki ta wzmocniona odpowiedź limfocytów T występuje in vivo, nie jest znany. Ponadto, idealny epitop heteroklityczny będzie wywoływał odpowiedzi komórek T, które całkowicie reagują krzyżowo z natywnym epitopem, maksymalizując ochronę i minimalizując niepożądane efekty poza celem. Epitopy takie były trudne do zidentyfikowania. W tym badaniu, używając myszy zakażonych koronawirusem myszy, który koduje epitopy wywołujące wysoką (S510, CSLWNGPHL)- i niską (S598, RCQIFANI)-odpowiedź na zachłanność funkcjonalną, pokazujemy, że zwiększona ekspresja peptydu s598, ale nie S510 generowała komórki T O zwiększonej zachłanności funkcjonalnej. Tak więc, odpowiedzi immunologiczne mogą być zwiększane w kierunku epitopów limfocytów T o niskiej zachłanności funkcjonalnej poprzez zwiększenie gęstości Ag. Zidentyfikowaliśmy również epitop heteroklityczny (rcvifani), który wywołał odpowiedź limfocytów T z prawie całkowitą reaktywnością krzyżową z natywnym epitopem i wykazał zwiększoną obfitość MHC/peptydu w porównaniu z natywnym s598. Analizy strukturalne i termiczne wykazały, że podstawienie Q600V zwiększało stabilność kompleksu peptyd/MHC bez znacznej zmiany powierzchni antygenowej, co skutkowało wysoce reaktywnymi krzyżowo odpowiedziami limfocytów T. Nasze dane podkreślają, że zwiększone wyświetlanie kompleksów peptydowych / MHC przyczynia się do skuteczności epitopów heteroklitycznych i opisują parametry maksymalizacji odpowiedzi immunologicznych, które reagują krzyżowo z natywnym epitopem.

(2013). “CD11a reguluje różnicowanie limfocytów T CD8 i rozwój pamięci centralnej w odpowiedzi na zakażenie Listeria monocytogenes.”Infect Immun 81 (4): 1140-1151. PubMed

integryny beta2 (CD18) z łańcuchami Alfa CD11a,-b,- c i-d są ważnymi cząsteczkami adhezyjnymi niezbędnymi do migracji leukocytów i interakcji komórkowych. Niedobór CD18 prowadzi do nawracających infekcji bakteryjnych i słabego gojenia się ran z powodu zmniejszonej migracji leukocytów do miejsc zapalnych. Limfocyty T CD8 po aktywacji zwiększają również aktywność CD11a, CD11b i CD11c. Jednak rola tych cząsteczek w komórkach T CD8 in vivo nie jest znana. W celu określenia funkcji poszczególnych integryn beta2 zbadaliśmy odpowiedzi limfocytów T CD8 na zakażenie Listeria monocytogenes u myszy z niedoborem CD11a, CD11b i CD11c. Brak CD11b lub CD11c nie miał wpływu na wytwarzanie komórek T CD8 specyficznych dla antygenu. Natomiast wielkość pierwotnej odpowiedzi limfocytów T CD8 u myszy z niedoborem CD11a była znacząco zmniejszona. Ponadto odpowiedź u myszy CD11a ( -/-) wykazywała zmniejszone różnicowanie krótkotrwałych komórek efektorowych(KLRG1(hi) CD127 (lo)), chociaż poziomy produkcji cytokin i granzymu B nie uległy zmianie. W szczególności, niedobór CD11a spowodował znaczne zwiększenie generacji komórek pamięci centralnej CD62L (+). Co zaskakujące, komórki T CD8 pozbawione CD11a tworzyły silną wtórną odpowiedź na infekcję. Łącznie wyniki te wykazały, że ekspresja CD11a przyczynia się do ekspansji i różnicowania pierwotnych limfocytów T CD8, ale może być zbędna do wtórnej odpowiedzi na infekcję.

(2013). “Kinetyka ekspresji antygenu i prezentacji epitopów podczas infekcji wirusowej.”PLoS Pathog 9 (1): e1003129. PubMed

aktualna wiedza na temat dynamiki prezentacji antygenu w komórkach T podczas infekcji wirusowej jest bardzo słaba, mimo że ma fundamentalne znaczenie dla naszego zrozumienia odporności przeciwwirusowej. Tutaj używamy zaawansowanej metody spektrometrii masowej, aby jednocześnie ilościowo określić prezentację ośmiu kompleksów peptydowo-MHC wirusa krowianki (epitopów) na zakażonych komórkach i ilości ich antygenów źródłowych wielokrotnie po zakażeniu. Wyniki pokazują zaskakujący 1000-krotny zakres w obfitości, jak również uderzająco różne kinetyki w całym monitorowanych epitopów. Ścisła korelacja między początkiem ekspresji białka a wyświetlaniem epitopu dla większości antygenów zapewnia jak dotąd najsilniejsze wsparcie, że prezentacja antygenu jest w dużej mierze związana z translacją, a nie późniejszą degradacją antygenów. Na koniec pokazujemy całkowite rozłączenie pomiędzy obfitością epitopów a hierarchią immunodominacji tych ośmiu epitopów. Badanie to podkreśla złożoność prezentacji antygenu wirusowego przez gospodarza i pokazuje słabość prostych modeli, które zakładają, że całkowite poziomy białka są bezpośrednio związane z prezentacją epitopów i immunogennością.

Hammerling, G. J., et al. (1982). “Lokalizacja allodeterminantów na antygenach H-2Kb oznaczonych przeciwciałami monoklonalnymi i zmutowanymi myszami h-2.”Proc Natl Acad Sci U S A 79 (15): 4737-4741. PubMed

topograficzny układ wyznaczników antygenowych na cząsteczce H – 2kb badano w badaniach konkurencji przeciwciał z serią monoklonalnych przeciwciał anty-Kb. W celu identyfikacji reszt aminokwasowych uczestniczących w tworzeniu allodeterminantów analizowano zmutowane myszy H – 2kb z określonymi podstawieniami aminokwasów. Stwierdzono, że determinanty znajdują się w co najmniej dwóch osobnych przestrzennie skupiskach na cząsteczce H-2Kb. Na determinanty jednego klastra wpływają mutacje w pozycjach aminokwasowych 155 i 156, podczas gdy determinanty drugiego klastra są modyfikowane przez podstawienia aminokwasów w pozycjach 77 i 89. Dla trzeciego klastra wyznaczników nie można zidentyfikować odpowiednich pozycji aminokwasów, ale dane o konkurencji wskazują, że klaster ten sąsiaduje z drugim. Dane sugerują, że dwie pierwsze domeny antygenów H-2 posiadają większość allodeterminantów.

Kategorie: Articles

0 komentarzy

Dodaj komentarz

Avatar placeholder

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.